BLOG | Hier word ik blij van!

‘Waar word jij blij van? Dat mag je tekenen met pastelkrijt’. Ik gaf de opdracht aan de kinderen die deze middag bij Het Fort waren en ik deed zelf ook mee. En ik tekende… Het Fort!' Lees de blog van Ellen, een van onze kindercoaches...

Ellen Vorthoren
Kindercoach

Ik houd van mijn werk als kindercoach bij Het Fort. Samen met mijn collega’s willen we de kinderen allerlei levensvaardigheden, wij noemen dit fortskills, aanleren waarmee ze sterker in hun schoenen komen te staan. Als coaches bedenken we activiteiten, begeleiden de kinderen en praten we met hen. Maar bovenal luisteren we. Ik heb in de loop van het afgelopen jaar ontdekt dat juist de kinderen mij ontzettend veel leren. Ze raken mij elke middag als ik ze weer zie. Ze zijn echt, oprecht, puur en veerkrachtig. 

De kinderen van Het Fort groeien niet op zoals ik gewend ben. Ze hebben vaak te maken met gevoelens en situaties waarin ze zich angstig voelen of onveilig, alleen, verdrietig, boos… onbegrepen. Ze groeien op in een straatcultuur, vaak onder de armoedegrens en in een buurt waar criminaliteit speelt. Ik wist dit voordat ik er ging werken, maar tussen weten en voelen zit een groot verschil. De eerste weken voor de groep vond ik dan ook erg pittig. Ik zat vaak huilend terug in de auto naar huis. De kinderen waar wij mee werken, vertrouwen nieuwe mensen niet zo snel. Ik werd vergeleken met de vorige coach, ik deed het niet oké en ik werd in alles getest. Ze keken of ik eerlijk was en of ik dingen had onthouden die ze me eerder hadden verteld. Ze hielden me in de gaten als ik conflicten probeerde op te lossen, vogelden uit waar mijn grenzen liggen, testten of ik wel echt luisterde en of ik ze de ruimte gaf voor hun mening. 

De koekjes stonden klaar….

Ik dacht bij mezelf ‘over een jaar gaat het vast gemakkelijker’, maar gelukkig merkte ik al binnen een paar maanden dat ik een band kreeg met de kinderen. Ik begon van sommige kinderen een knuffel te krijgen als ze binnenkwamen en ze vertelden me dingen als ze verdrietig waren. Ook de ouders heb ik leren kennen. Wat hebben zij het soms moeilijk! Ze lopen rond met schaamte- en schuldgevoelens en laten niet snel zien hoe het echt gaat. Daarom vond ik het des te meer bijzonder dat een moeder mij bij haar thuis uitnodigde. De koekjes, broodjes en thee stonden klaar. Het raakte me dat ze zo een ander dacht, terwijl ze zo weinig heeft. 

Ik voelde zelf een soort schaamte. Schaamte over hoe goed ik het heb en nog meer schaamte over het feit dat ik over dingen durf te klagen… over of de tuin wel netjes genoeg is en we wel genoeg leuke kleding hebben. Waar ik woon hoeven we ons ook niet af te vragen of onze kinderen buiten kunnen spelen. We hoeven niet bang te zijn dat er iemand neergeschoten of neergestoken wordt. Er werd laatst in de wijk van Het Fort iemand neergeschoten. Er heerste paniek. Sommige kinderen werden bang en zeiden niet zoveel, andere kinderen overschreeuwden zichzelf met de wildste verhalen en wilden gaan kijken. Het lukte om iedereen weer naar binnen te krijgen, maar het bleef het gesprek van de middag. Ik voelde de onveiligheid en ik besefte me dat deze kinderen hier opgroeien, dat dit bij hun leven hoort. En dat ik dat heftig vind.


Zingend in de auto

Als ik onderweg ben naar de kinderen van Het Fort, zit ik zingend in de auto. En op de terugweg, weer. Oké… soms laat ik eerst de tranen even gaan, maar daarna kan ik weer zingen. Want hoeveel energie al die verhalen en de moeilijke omstandigheden van de kinderen ook kost, het levert met energie op om er voor hen te zijn. Mijn doel is ook niet meer dat ik alles op kan lossen of veranderen. Ik kan wel een heel stuk meelopen met de weg die de kinderen gaan, ze tools meegeven waar ze in het groter worden echt iets aan hebben. Gewoon, een stukje meelopen op de weg die ze gaan. Ik ben zo dankbaar dat ik dit werk kan en mag doen samen met mijn collega’s. We geloven in wat we doen. En ook al lijkt het soms zo klein en niet altijd zichtbaar wat we doen, het kan echt het verschil betekenen. Hier